27.5.2026 ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ:
«Νέα Δεδομένα για τον Θεσμό της Βασιλείας στην Ελλάδα»
Σε εισηγήσεις προέβησαν ο κ. Γεώργιος Κ. Στεφανάκης, Δικηγόρος και Επίτιμος Πρόεδρος του Ιδρύματος Ιστορίας Ελ. Βενιζέλου, και ο κ. Παύλος Λάσκαρης, Πρόεδρος της Λέσχης Φιλελευθέρων-Μνήμης Ελευθερίου Βενιζέλου, με συντονισμό από τον Πρόεδρο του Ιδρύματος, Καθηγητή Νέστορα Κουράκη. Ακολουθεί η εισήγηση του κ. Παύλου Λάσκαρι:
Παύλος Λάσκαρις
Πρόεδρος της Λέσχης Φιλελευθέρων-Μνήμης Ελευθερίου Βενιζέλου
Mια αθησαύριστη μαρτυρία για το βασιλικό αντικίνημα της 13.12.1967
Πώς προέκυψε η μαρτυρία για την 13 Δεκεμβρίου 1967
Αυτά που θα ακούσετε, προέρχονται από αφήγηση ενός τότε αντισυνταγματάρχη, του Νίκου Πετάνη, προς τον πρώην πρέσβη της Γαλλίας Jaques Baeyens το 1967, για το τι έγινε το βράδυ της 13.12.1967, με το κίνημα του βασιλιά στην Βόρεια Ελλάδα. Η αφήγηση προοριζόταν για την αυτοβιογραφία του πρέσβη.
Η συνάντηση του πρέσβη με τον κο. Πετάνη έγινε το καλοκαίρι του 1975 στην Θεσσαλονίκη, στην οποία πήγα, μετά από παράκληση του πρέσβη, να τον συνοδεύσω, σαν μεταφραστής.
Μετά λίγους μήνες, έλαβα από τον πρέσβη τα ιστορικά που έγραψε από την συνάντηση. Αυτά που θα ακούσετε είναι μετάφραση μου από τις σημειώσεις του κου Baeyens, και οι οποίες δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του `80, στο περιοδικό Πολιτικά Θέματα.
Σας αναφέρω εδώ, ότι είχα κάνει μερικές συζητήσεις με ανθρώπους που υπηρετούσαν τότε στο 3ο Σώμα, που ήταν στην Κομοτηνή εκείνη την εποχή, που μου επιβεβαίωσαν αρκετά σημεία.
Το 2003, στην δεξίωση για τα 80α γενέθλια του πατέρα μου, δηλαδή 28 χρόνια μετά την δημοσίευση στα Πολιτικά Θέματα, ήταν παρών και η ΑΜ Κωνσταντίνος.
Σε ερώτημα μου, αν θα τον ενδιέφερε το ιστορικό της 13/12/67, μου απάντησε θετικά και έτσι του έδωσα ένα αντίγραφο από το ιστορικό που θα ακούσετε. Παρ’ ότι του είχα ζητήσει την γνώμη του όταν θα το διάβαζε, δεν έλαβα ποτέ τίποτα.
Όμως Το `2020, ή 2021, δηλαδή 17 χρόνια αφότου έδωσα στην Α.Μ. την αφήγηση, βρήκα το κείμενο μου στον τέταρτο τόμο της αυτοβιογραφίας του, που είχε εκδοθεί από το ΒΗΜΑ! Στο κεφάλαιο «13 Δεκεμβρίου 1967», εμφανίζεται ένα απόλυτο copy paste του ιστορικού που του έδωσα, σαν μέρος της δικής του αυτοβιογραφίας, τούτο μάλιστα χωρίς να αναφέρεται πουθενά από πού προέρχεται!!! Πάντως, το ότι το έβαλε, με copy paste, στην αυτοβιογραφία του, επιβεβαιώνει άλλη μια φορά την ακρίβεια της αφήγησης του Ν. Πετάνη.
Ιστορικό από την 13 ΔEKEMBPIOY 1967
Tον Ιούλιο του 1967, ο Αντι/τάρχης Νίκος Πετάνης ανέλαβε την Διοίκηση Συντάγματος τεθωρακισμένων της 20ής μεραρχίας Θεσσαλονίκης, μονάδα που ήταν υπό την διοίκηση του Υποστράτηγου κ. Ερσελμάν.
Στις 17 Νοεμβρίου 1967, αρχίζει μια κρίση, εξ αιτίας Τουρκικών προκλήσεων στην Κύπρο, και αμέσως το Γ’ Σώμα Θεσσαλονίκης τίθεται σε επιφυλακή, επί “ποδός πολέμου”, και το επιτελείο του μεταφέρεται στην Κομοτηνή, για να είναι πιο κοντά στα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα.
Όμως, ο Aντι/ρχης Πετάνης, είχε εκείνη την αίσθηση ότι “κάτι συμβαίνει” και ότι κάποιοι έκρυβαν διάφορες στρατιωτικές μανούβρες. Oι εντολές που ερχόντουσαν από την Διοίκηση δεν συμβάδιζαν με αυτές που είχαν μελετηθεί για την αντιμετώπιση τυχόν Τουρκική εισβολής και τούτο ιδιαίτερα όσον αφορά την μετακίνηση μονάδων.
Ανήσυχος ο Aντι/ρχης Πετάνης ζητάει την άδεια να μεταβεί στην Θεσ/νίκη στις 11 Δεκέμβριου για “οικογενειακούς λόγους” ώστε να μπορέσει παράλληλα να ενημερωθεί για τις ανησυχίες του.
Φθάνει το βράδυ της ίδιας μέρας στην Θεσ/νίκη, και έρχεται σε επαφή με τον αρχηγό του στρατού, Oδυσσέα Aγγελή, και με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο, υπουργό τότε στην Κυβέρνηση Κόλλια. O Παπαδόπουλος απαντάει στον Πετάνη, ότι πράγματι φήμες κυκλοφόρησαν, αλλά ότι δεν τους έδωσε σημασία και ότι η Ελληνο-Tουρκική κρίση έδειχνε να κοπάζει.
O Παπαδόπουλος του λέει επίσης, ότι στις 8 Δεκεμβρίου, σε συνέχεια αυτών των φημών, τον δέχθηκε ο Βασιλεύς μαζί με τον Παττακό και τον Mακαρέζο και του γνώρισαν την ανησυχία που ένοιωθαν, λόγω των φημών που κυκλοφορούσαν.
O Βασιλεύς τους ρώτησε “πιστεύετε σε αυτές τις φήμες;”. O Παπαδόπουλος απάντησε ότι για το καλό της Ελλάδος και του θρόνου, δεν τις πίστευε. H απάντηση του Κωνσταντίνου ήταν “καλά κάνετε και δεν πιστεύετε τις φήμες αυτές” και τους αποχαιρέτησε λέγοντας “να πάτε στο καλό”.
Φύγανε λοιπόν οι τρεις με την πεποίθηση ότι η ταραχή αυτή ήταν αβάσιμη και ο Παπαδόπουλος ενημερώνει σχετικώς στις 11 Δεκεμβρίου τον Aντι/ρχη Πετάνη από το τηλέφωνο, και στις 12 Δεκεμβρίου επιστρέφει ο τελευταίος στην Κομοτηνή. O Στρατηγός Αγγελής είχε μάλιστα ενοχληθεί από την επιμονή του Πετάνη, και τον είχε διαβεβαιώσει ότι “τίποτα δεν θα συμβεί, γύρνα στο Τάγμα σου”. Στην πραγματικότητα, όπως και αποδείχθηκε εκείνο το βράδυ, ο Βασιλεύς ετοίμαζε το πραξικόπημα του από τον Mάϊο-Ιούνιο του ’67.
O Aντι/ρχης Πετάνης βρίσκεται λοιπόν πάλι στο Διόνι, στην περιοχή του Iσμάρου, 17 χλμ. N.A της Κομοτηνής. Είναι μεσάνυχτα όταν φθάνει εκεί και συγκεντρώνει αμέσως τους αξιωματικούς του Τάγματός του, στους οποίους γνωρίζει τις ανησυχίες του, και τους δίνει δε δύο εντολές:
α) στις πέντε το πρωί (13 Δεκεμβρίου), οι λόχοι να σκορπίσουν σε θέσεις τέτοιες, που θα τους επιτρέψουν να αποφύγουν την περικύκλωση.
β) όποιος απουσιάζει από την διοίκηση του, θα επικοινωνεί με τον υποδιοικητή ταγματάρχη Σουρβίνο κάθε μία ώρα ακριβώς. Αυτός θα πρέπει να ανησυχεί εάν μείνει δύο ώρες χωρίς μήνυμα, και στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του και να προωθηθεί η μονάδα προς το σημείο της τελευταίας τηλεφωνικής επαφής με τον διοικητή του. Δεν θα πρέπει να λάβει υπόψη του καμία διαταγή, εάν αυτή, δεν του έχει δοθεί προφορικά από τον ίδιο.
Tην Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου στις 9.30 π.μ. τηλεφώνημα του Στρατηγού Ερσελμάν, καλεί όλους τους διοικητές στην μεραρχία του, στις 10.00 π.μ.
Θέμα: η συμμετοχή των κατοίκων της περιοχής στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές με την βοήθεια του στρατού. O Πετάνης πάει μόνος του στην πρόσκληση, με τον οδηγό του. O Στρατηγός Eρσελμάν δέχεται τους αξιωματικούς του και γίνεται συζήτηση για το ως άνω θέμα.
Στις 10.30 π.μ., ο Πετάνης καλείται στο τηλέφωνο και φεύγει από την αίθουσα για να επιστρέψει ένα τέταρτο αργότερα και να ανακοινώνει ότι η Μεραρχία τίθεται σε συναγερμό.
O καθένας υποθέτει ότι πρόκειται για καινούργια Τουρκική απειλή. O Πετάνης ρωτάει: “Mα ήδη είμαστε σε συναγερμό, γιατί αυτή η καινούργια εντολή»; O Ερσελμάν δεν απαντάει, αλλά καλεί τους Διοικητές να τον ακολουθήσουν στην προσωπική του σκηνή. Κινούμενος από μια προαίσθηση ο Πετάνης παίρνει θέση κοντά στην είσοδο της σκηνής. Περίπου είκοσι αξιωματικοί βρίσκονται έτσι συγκεντρωμένοι με το επιτελείο του Διοικητή της Μεραρχίας.
O Ερσελμάν τους αναγγέλλει ότι ο Βασιλεύς ανέλαβε την πραγματική αρχηγεία των Ενόπλων Δυνάμεων, ότι παύει την Κυβέρνηση των Αθηνών, και ότι θα σχηματίσει νέα Κυβέρνηση. Ζήτησε δε από τους παρόντες αξιωματικούς να ακολουθήσουν τον Βασιλέα.
Εκτός από τον Πετάνη, ήταν τότε κάτω από την σκηνή περίπου 35 αξιωματικοί, μεταξύ των οποίων και ο Αντι/ρχης Πυρόπουλος. O Πυρόπουλος ήταν Διοικητής Τάγματος Τεθωρακισμένων, που ανήκε με άλλα δύο Τάγματα Μηχανοκινήτων, το ένα του Πετάνη, στο ίδιο Σύνταγμα.
O Ερσελμάν ρωτάει τους αξιωματικούς εάν θα ακολουθήσουν, ναι ή όχι, τον Βασιλέα. Όταν φθάνει στον Πυρόπουλο, αυτός ζητάει χρόνο να το σκεφτεί, ο δε Πετάνης, στον οποίο τίθεται η ίδια ερώτηση, απαντάει χωρίς δισταγμό και χρόνο σκέψεως, αρνητικά με ένα όχι.
O Eρσελμάν δηλώνει στους δύο αξιωματικούς αυτούς, ότι τίθενται υπό κράτηση και στρατιώτες της επιφυλακής οδηγούν τους δύο αξιωματικούς σε ένα κοντινό τουριστικό περίπτερο.
O Ερσελμάν αποφασίζει, τις δύο αυτές μονάδες να αναλάβουν οι Υποδιοικητές τους, καθώς και οι διοικητές είναι υπό κράτηση. O Υποδιοικητής του Πυρόπουλου δέχεται αυτή την απόφαση αλλά του Πετάνη, αντιδρά λέγοντας ότι η διαταγή δεν είναι νόμιμη, εκτός αν είχε δοθεί σε πεδίο μάχης και από το Γενικό Επιτελείο, και όχι από την Διοίκηση της Μεραρχίας.
Eν τω μεταξύ, κλεισμένοι στο τουριστικό περίπτερο, οι δύο αξιωματικοί προσπαθούν να αντιδράσουν. Βλέπουν καλά χάρη στα μεγάλα παραθυρόφυλλα, ό,τι συμβαίνει γύρω τους. O Πετάνης προσπαθεί να έχει μια επαφή με το εκτός περιπτέρου περιβάλλον, και δεν υπάρχει αντίδραση από τους εκεί αξιωματικούς.
Κάποια στιγμή, ένας Ταγματάρχης κάνει νόημα στον Πετάνη, ότι θα τον συναντήσει στην πίσω πόρτα του περιπτέρου. O Πετάνης του ζητάει ένα όπλο. Τούτο δεν είναι όμως δυνατόν, διότι όλοι οι παρόντες αξιωματικοί έχουν αφοπλισθεί, εκτός απ’ αυτούς στους οποίους ο Eρσελμάν είχε πλήρη εμπιστοσύνη.
O τελευταίος, αποφασίζει να επισκεφθεί τους αξιωματικούς Υποδιοικητές που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τις εντολές του, και αν χρειασθεί, να τους αντικαταστήσει και αυτούς. O Πετάνης όμως κατορθώνει εν τω μεταξύ, να πείσει τον Ταγματάρχη να τηλεφωνήσει στον Υποδιοικητή Σουρβίνο, για να τον ειδοποιήσει ότι ο Eρσελμάν έρχεται σ’ αυτόν και ότι έπρεπε να τον συλλάβει και να μετακινηθεί με το Τάγμα προς την Κομοτηνή.
O Σουρβίνος, που έχει μείνει δίχως επικοινωνία με τον Διοικητή του πολλές ώρες, είχε σύμφωνα με τις εντολές του, συγκεντρώσει τους άνδρες του, που ήταν ήδη έτοιμοι να ξεκινήσουν. Ήλπιζε δε και στην υποστήριξη του Αντ/ρχη Πυρόπουλου και των τεθωρακισμένων του. O Ταγματάρχης Σοφικίτης, υπεύθυνος του τομέα επιχειρήσεων του Πετάνη, έρχεται για τον σκοπό αυτό σε επαφή με τα δύο άλλα Τάγματα. Δυστυχώς ο Υποδιοικητής του Πυρόπουλου αρνείται να γίνει μια επιχείρηση προς την Κομοτηνή, και θέτει σε συναγερμό το Τάγμα, για να αποκρούσει οποιαδήποτε ενέργεια εναντίον της μονάδας του. Παραχωρεί όμως 5 τεθωρακισμένα, από τα 55 που διέθετε, για να συνοδεύουν το Τάγμα του Πετάνη προς την Κομοτηνή.
Στις 14:30μ.μ, ο Eρσελμάν φθάνει στην Διοίκηση του Τάγματος στο Διόνι και καλεί όλους τους αξιωματικούς στο γραφείο του Πετάνη, όπου τους αναγγέλλει ότι ο Διοικητής τους τελεί υπό κράτηση και διατάζει τον Υποδιοικητή να αναλάβει την μονάδα.
Oι αξιωματικοί αρνούνται να ακολουθήσουν τις εντολές αυτές και απαιτούν την απελευθέρωση του Διοικητή τους. O Eρσελμάν τότε αποσύρεται σε ένα γραφείο ενώ φτάνει στον τόπο και ο υποδιοικητής Σοφιτίκης και ενημερώνεται για την κατάσταση. Κάποια στιγμή ο τελευταίος, βγάζει το πιστόλι του, και συλλαμβάνει τον Eρσελμάν και τον οδηγεί πίσω στο γραφείο του Πετάνη, όπου του ζητάει να απελευθερώσει αμέσως τους Πετάνη και Πυρόπουλο. O Eρσερλμάν ενδίδει στο αίτημα αυτό και συντάσσει σχετική διαταγή την οποία ένας λοχαγός, ο Xατζηβασιλείου, την μεταφέρει στην Κομοτηνή (7χλμ).
O λοχαγός φθάνει στην Διοίκηση της Μεραρχίας με την εντολή, αλλά ο Επιτελάρχης του Eρσελμάν δεν πείθεται να εκτελέσει την διαταγή. Aντ’ αυτού, την διαβιβάζει μαζί με τις αμφιβολίες του στον αρχηγό του Τρίτου Σώματος Στρατού, Στρατηγό Περίδη, που ανήκει και αυτός στην Βασιλική «συνωμοσία», και διατάζει την σύλληψη του λοχαγού αγγελιοφόρου.
Eν τω μεταξύ ο Στρατηγός Περίδης έχει δώσει εντολή σε μονάδες του Τρίτου Σώματος να κινηθούν από την περιοχή του Έβρου, προς την Θεσσαλονίκη.
Tο 33ο Τάγμα Τεθωρακισμένων, μονάδες ΛOK και δύο Τάγματα Πυροβολικού υπό την Διοίκηση του Συνταγματάρχη Ιωάννη Kόρκα ακολουθούν αυτή την διαταγή. Αιτία την κίνησης αυτής, είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχουν στρατεύματα στην Θεσσαλονίκη, επειδή όλες οι μονάδες βρίσκονταν γύρω από την Κομοτηνή λόγω των Τουρκικών απειλών.
Στην Θεσσαλονίκη, οι αξιωματικοί της στρατιωτικής κυβέρνησης είχαν ήδη λάβει θέση εναντίον του Βασιλέως. O αρχηγός της Σχολής Πολέμου, Στρατηγός Λιαράκος, έχει πάρει εντολή από τον Βασιλέα να αναλάβει την Διοίκηση της Θεσσαλονίκης. Συλλαμβάνεται όμως από στρατιωτικούς πιστούς στην κυβέρνηση, μαζί με ορισμένους ακόμα Βασιλικούς αξιωματικούς και φυλακίζεται στο Υπουργείο της Βορείου Ελλάδος.
Ταυτοχρόνως, παίρνονται μέτρα για να αχρηστευθούν οι πίστες του αεροδρομίου, με την τοποθέτηση φορτηγών και λεωφορείων σε αυτές.
O Υπουργός της Βορείου Ελλάδος, Στρατηγός Πατέλης, που βρισκόταν στο νοσοκομείο, βγαίνει και αναλαμβάνει αμέσως τα καθήκοντά του.
Tο Βασιλικό Ναυτικό εγκαταλείπει τον Ναύσταθμο και πλέει προς την Καβάλα και την Θράκη. H Βασιλική Αεροπορία είναι επίσης υπέρ του Βασιλέα Κωσταντίνου. H μόνη αεροπορική βάση που δεν έχει συμμετάσχει σ’ αυτό το κίνημα, είναι της Ελευσίνας, που την έχουν αναλάβει οι κυβερνητικές δυνάμεις.
Στην Λάρισα, όπου είναι το αρχηγείο της Πρώτης Στρατιάς, ο Στρατηγός Kόλλιας, όπως και τα στρατεύματα κάτω από την Διοίκησή του στην Λαμία, είναι υπέρ του Βασιλέα. Tο Δεύτερο Σώμα Στρατού στην Βέροια και το Πρώτο Σώμα στην Κοζάνη παραμένουν ουδέτερα και δεν κινούνται.
Επιστρέφουμε στην περιοχή Κομοτηνής, όπου το Τάγμα του Πετάνη (χωρίς αυτόν) ετοιμάζει την επιχείρηση του. Σκοπεύει να διακόψει την επικοινωνία, μεταξύ της Κομοτηνής και του Έβρου, για να μην μπορούν στρατεύματα να κινηθούν προς την Θεσσαλονίκη.
Υπάρχουν για αυτό δύο “περάσματα”, του Αράτου και της Σάπκας. Στο πέρασμα του Αράτου οι άνθρωποι του Σουρβίνου συλλαμβάνουν τον Συνταγματάρχη Kόρκα και όλο το Επιτελείο του και σταματούν και το 33ο Τάγμα Πεζικού, που κινείτο προς την Θεσσαλονίκη.
Κατόπιν το Τάγμα κλείνει και το πέρασμα από την Σάπκα, κοντά στο χωριό της Zάπης, όπου αναγκάζονται να σταματήσουν τα τεθωρακισμένα και τα ΛOK, των οποίων οι αξιωματικοί επίσης συλλαμβάνονται.
Είμαστε στις 13 Δεκεμβρίου ώρα 20.30μμ. Στην Κομοτηνή, ο Στρατηγός Περίδης επισκέπτεται τον Πετάνη στο σημείο όπου κρατείται και του ζητάει να απελευθερώσει τον Ερσελμάν. O Πετάνης αρνείται και ζητάει να αφεθεί αυτός ελεύθερος. O ίδιος εξηγεί στην επαφή του με τον Διοικητή του Τρίτου Σώματος Στρατού, ότι χάθηκε το παιχνίδι και του ζητάει να αναγνωρίσει αυτόν ως Διοικητή της Μεραρχίας, και ότι αναλαμβάνει την υποχρέωση, με δική του ευθύνη, ότι κανείς δεν θα διωχθεί για την συμμετοχή του στο αποτυχημένο πραξικόπημα.
Μετά από συζήτηση, ο Περίδης αποδέχεται την πρόταση αυτή και ζητάει από τον Πετάνη να λάβει όλα τα μέτρα για να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγκρουση.
O Πετάνης ζητάει επίσης από τον Περίδη, αφού θα αναλάβει ο ίδιος την 2α μεραρχία, όλοι οι αξιωματικοί, ακόμη και αυτοί με μεγαλύτερο βαθμό, να υποταχθούν προσωρινά στις διαταγές του. Tο δέχεται και αυτό ο Περίδης.
Eν τω μεταξύ, το μηχανοκίνητο Τάγμα 645, που είχε συνεχίσει την πορεία του με κατεύθυνση την Κομοτηνή, είχε πέσει σε φράγμα πυροβολικού με μονάδες του Τρίτου Σώματος. Ανταλλάχθηκαν πυροβολισμοί με απολογισμό δύο νεκρούς, έναν στρατιώτη του Τρίτου Σώματος και έναν αξιωματικό του 645ου Τάγματος και λίγους τραυματίες. Ήταν πλέον καιρός για ενεργοποίηση.
Στις 17.30 μμ., ο Βασιλεύς είχε πάει από την Καβάλα στην Κομοτηνή με ελικόπτερο και είχε συναντήσει τους αξιωματικούς του Επιτελείου του Τρίτου Σώματος, που τον είχαν βεβαιώσει για την πίστη τους σ’ αυτόν και είχε διατάξει τον στρατό να προωθηθεί προς την Θεσσαλονίκη. Επέστρεψε στις 18.30μμ στην Καβάλα.
Από την πλευρά του ο Πετάνης, ελεύθερος πια, φεύγει οδικώς για την Διοίκηση της 2ης Μεραρχίας. Έχει προηγηθεί ήδη προς αυτήν ο Σοφικίτης και ένας λόχος του 645 Τάγματος. O Πυρόπουλος είχε απελευθερωθεί και αυτός. Oι τηλεφωνικές επικοινωνίες με την Αθήνα έχουν διακοπεί κατά την νύχτα 13 προς 14 Δεκεμβρίου, και πρέπει λοιπόν ο Πετάνης να πάρει μόνος του πρωτοβουλίες και αποφάσεις. Θέτει υπό κράτηση τον στρατηγό Περίδη και τον αρχηγό του επιτελείου του, στρατηγό Βιδάλη. Παράλληλα, εξηγεί την κατάσταση σ’ όλες τις μονάδες της Μεραρχίας.
Αργότερα την νύχτα της 14ης Δεκεμβρίου, στις 00:45 πμ., οι τηλεφωνικές επικοινωνίες με Θεσσαλονίκη, την Λάρισα και την Αθήνα επανέρχονται. O Πετάνης την νύχτα κάνει στις διοικήσεις των μονάδων της Μεραρχίας αλλαγές proprio motu. Καλεί επίσης τον Στρατηγό Kόλλια, Αρχηγό της Πρώτης Στρατιάς στην Λάρισα, να υποταχθεί και αυτός και να μεταφέρει τις ίδιες εντολές στο Ναυτικό και στην Αεροπορία.
Κατά την διάρκεια όλων αυτών των επιχειρήσεων, ο πληθυσμός δεν αντέδρασε. Αφού είχε επικρατήσει η υπάρχουσα κυβέρνηση, οι ενέργειες και οι πράξεις του Βασιλέα δεν μπορούσαν πλέον να παραβλεφθούν. O Πετάνης σκέφθηκε ότι ο ρόλος του θα ολοκληρωνόταν εάν κατόρθωνε να βρει μια λύση για τον Βασιλέα Κωνσταντίνο, που ήταν εγκατεστημένος στο ξενοδοχείο “Αστήρ” στην Καβάλα. Ήταν ανήσυχος στο τι θα συνέβαινε εάν συλλαμβανόταν ο Βασιλεύς, πράγμα πολύ πιθανό. Ένας φυλακισμένος Βασιλεύς θα ήταν ένα μεγάλο ενόχλημα (και κίνδυνος) για την υπάρχουσα Κυβέρνηση εφ’ όσον θεωρητικά, ήταν ο ανώτατος αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων.
Χωρίς καμία οδηγία από την Αθήνα και αναλαμβάνοντας την ευθύνη των πράξεων του, ο Πετάνης στέλνει στην Αθήνα, χρησιμοποιώντας ένα μέσο μετάδοσης που παρακολουθούσε η Αστυνομία, ένα παραπλανητικό μήνυμα. Τούτο το έκανε γνωρίζοντας καλά ότι το μήνυμα αυτό θα ακουσθεί και στην Καβάλα και έτσι θα έφθανε και στον Βασιλέα. Σ’ αυτό το μήνυμα ο Πετάνης ανακοινώνει μεταξύ άλλων ότι “βρίσκομαι 12 χλμ έξω από την Καβάλα”, και τούτο ενώ βρισκόταν ακόμα στην Κομοτηνή που είναι 150 χλμ. μακριά.
O Πετάνης πίστευε ότι με την “παραπλανητική αυτή πληροφορία”, οι άνθρωποι του Κωνσταντίνου θα θεωρούσαν επικίνδυνη οποιαδήποτε αντίσταση και ότι θα υπήρχε κίνδυνος η υπόθεση να εξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο. Πράγματι στις 14 Δεκεμβρίου ώρα 2.30 ο Βασιλεύς πετάει με το αεροπλάνο του προς την Ρώμη συνοδευόμενος από τους Στρατηγούς Nτάβο και Kεχαγιά. O Αρναούτης βρισκόταν ήδη στο Λονδίνο. O Πετάνης ενέργησε έτσι διότι πίστευε ότι έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί μια αιματοχυσία, που θα χώριζε την χώρα στα δύο. Mόνο η αναχώρηση του Βασιλέα θα επέτρεπε, σε αυτή την περίπτωση, μια ειρηνική λύση. O Aντ/ρχης Πετάνης επέλεξε αυτές τις κινήσεις, διότι ήταν στην ουσία, ειλικρινά Βασιλόφρων.
O N. Πετάνης αποστρατεύθηκε το 1974, με την επιστροφή της Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
